Een foto zegt meer dan 500 woorden

Een foto zegt meer dan 500 woorden

Deze zomer, het lijkt alweer lang geleden, ben ik met twee vrienden drie weken door Vietnam gereisd. Het was voor mij de eerste keer Azië en dat maakt indruk. Je reist duizenden kilometers in bussen, vliegtuigen, taxi’s en (in ons geval) motoren, maar het is het allemaal waard.

Gedurende twee weken werden wij per motor rondgeleid door een gids die wij Mr. Lee noemden. Een bijzondere man die deed denken aan mr. Miyagi van Karate Kid. Gedisciplineerde als hij was, werkte hij met drie gouden regels die hij zéér streng naleefde. “First rule: never skip breakfast”, zei hij ‘s ochtends. Tegen de middag was het tijd voor de “Second rule: never skip lunch”. Zijn derde regel laat zich raden. Voor vertrek met de motor riep hij steevast: “Hit the road Jack!”. Na een tijdje werd hij voor ons als een soort papegaai die Engelse woordjes had geleerd. Irritant, maar toch grappig!

Per motor zie je de schoonheid van het land pas écht goed. Een goede fotograaf zijn, is hier dus niet moeilijk. Sterker nog, het lijkt net alsof moeder natuur met de lokale bevolking samenspant en dat ze samen met opzet om de zoveel kilometer iets moois hebben neerzet. Van prachtige tempels  tot waanzinnige watervallen en van de symmetrisch ontworpen oorlogsmonumenten tot de onregelmatig uitstekende eilandjes van Ha Long Bay. De mooiste canvasfoto’s liggen hier voor het oprapen. Hier tussendoor paraderen o.a. olifanten, waterbuffels en een overschot aan Vietnamezen om het geheel nog nét iets chaotischer te maken. Het ene moment is nog adembenemender dan het andere.

Zo mooi als het is, zo lelijk kan het ook zijn. Zo nam mr. Lee ons elke dag drie keer mee naar de meest aftandse restaurantjes die je je kunt voorstellen om zijn 3 gouden regels na te leven. Schel TL-licht, plastic stoeltjes die te klein zijn voor gezonde Nederlandse mannen, het geluid van hardwerkende ventilatoren en honden die het op de grond gevallen voedsel opeten. De vijfsecondenregel is hier klaarblijkelijk niet van toepassing.

Het eten was zowel een lust voor de maag als voor het oog. Je hebt je instagram-filters hard nodig om het schelle TL-licht enigszins warm te laten lijken op je scherm. Maar het eten zag er schitterend uit en smaakte heerlijk. Ik heb altijd geleerd alles van mijn bord op te eten. De overijverige Vietnamezen geven je hiertoe echter geen kans. Als je net vol begint te raken, wordt er met een glimlach nóg meer rijst neergezet.

Al deze en nog duizend-en-een-verhalen flitsen aan mij voorbij als ik naar bovenstaande foto kijk. Na een lange reis, op het bovendek van een schip, met een adembenemend uitzicht over Ha Long Bay, met zowel de buiten als de bier-temperatuur perfect in orde, in stilte, zwijgend en wetend dat een moment nooit meer perfecter gaat zijn dan dat.

Het mag dan niet de mooiste foto in de wereld zijn, maar het zijn de dierbare herinneringen die erin opgesloten zitten. Vertel over jouw dierbaarste herinneringen in de reacties en print de mooiste nu uit!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *